La señorita Smila y la nieve

-Título: La señorita Smila y la nieve
-Título original: Smilla's Sense of Snow.
-Año: 1997
-Duración: 122 min.
-Director: Bille August.
-Reparto;
-Actriz principal: Julia Ormond.
-Otros actores: Gabriel Byrne, Richard Harris...
-Países participantes en la película: Dinamarca, Suecia y Alemania.
-Guión: Ann Biderman (Novela: Peter Hoeg)
-Música: Harry Gregson-Williams & Hans Zimmer.


DESCRIPCIÓN PSICOLÓGICA DEL PERSONAJE PRINCIPAL:

Smila es una mujer que ahora vive en Copenhague (Dinamarca), su infancia la pasó en Groenlandia. Su caracter es muy brusco, pero en el fondo amable y yo creo que eso se debe a que no se adapta a la ciudad por que ella esta muy apegada a la naturaleza. A lo largo de la película se ve que es una persona solitaria. Su madre murió cuando ella era pequeña pero su padre no, él tambien vive en Copenhague, con una joven. Smila se lleva muy bien con su padre, pero con su novia no. Solo se ha enamorado una vez, de su vecino que es del que está enamorada ahora. Ella es muy valiente y está en buena forma física. Mi pensamiento sobre ella es que es demasiado valiente y que en la vida real no existe gente tan atrevida.

NIRE KONPETIZIOA

Konpetizio bat egin nuen Loiolan (Donostian), martxoaren 14-ean (larunbata) eta 15-ean (igandea). Salto mota asko zeuden 0,30cm-tik, 1,30cm-tara. Nik egin nuen froga 0,60cm-koa zen eta 14 pertsonak hartu genuen parte, bai larunbatean bai igandean. Aurrena beroketa pistan sartu nintzen berotzera eta salto batzuk egitera, gero konpetizioa hasi zen. Larunbatean, seigarrena atera nintzen pistara eta laugarrena gelditu nintzen. Hamar salto ziren, ez nituen akatsik egin eta errekorridoa 71,81 segundutan egin nuen.
Igandean berriz, hamargarrena atera nintzen pistara eta bigarrena gelditu nintzen. Hamar salto ziren, ez nituen akatsik egin eta errekorridoa 59,01 segundutan egin nuen.
Oso ondo pasa nuen eta asko disfrutatu egin nuen. Parte hartzen zutenak oso atseginak ziren.

BERTSOZ BERTSO

1-Zer da bertsoa? Amurizarentzat? eta Joxean Gartziak, Egañak eta Jon Sarasuak idatzitako liburiako definiziaren arabera? Xabier Amurizak bi puntutan honela laburbiltzen du bertsolaritza: Neurriz eta errimaz kantatzea hitza. Joxerra Garzia, Andoni Egaña eta Jon Sarasuaren Bat-bateko bertsolaritza liburuan, kantatuz, errimatuz eta neurtuz burutzen den berbaldi bat bezala definitzen da.
2-Web orria honetan bertan "doinuan" klik egin eta erantzun:
- Bertsolariek musika tresnaz lagunduta inprobisatzen dute?musika-tresnaren laguntzarik gabe aritzen dira bertsotan.
-Nola sailkatzen dira bertso- doinuak? Bertso Doinuak hiru kategoriatan sailkatzen dira:
-Usadiozko doinu herrikoiak: gehiengo handia
-Neurriz parera datozen doinu berriak
-Propio osatutako doinuak
3-Neurri delakoan klik egin HAU ESATEN DIGUTE:
-"bertsolariak, bat-batean ari delarik, ez du sekula silaba-kopurua zenbatzen" ORDUAN PENTSATU ETA ERANTZUN, NOLA ASMETZEN DUTE NEURRIA?

UNICO TESTIGO

-titulua: withness (unico testigo)
-urtea: 1985
-herria: Estatu Batuak
-iraupena: 112 minutu
-zuzendaria: Peter Weir
-gidoia: Earl W. Wallace & William Kelley (Historia: William Kelley, Pamela Wallace, Earl W. Wallace)
-musika: Maurice jarred
-argazkiak :john seale
-banaketa: Harrison Ford, Kelly McGillis, Josef Sommer, Lukas Haas, Jan Rubes, Alexander Godunov, Patti Lupone
-produktorea: Paramount Pictures presenta una producción Edward S. Feldman

Gaztelaniaz "el Único testigo" eta ingeleses "Withness" dugu filma horren titulua. Argudioa ongi dago, sinesgarria da, eta ez dut akats historikorik antzeman. Filmak erritmo egokia du. Hasierako hilketa, bukaeran kompontzen dutelako eta ongi kokaturik dago XXI. mendean. Jazkera ongi dago aukeratuta, amish-ak horrela jazten direlako. Nire ustez casting-a ondo egin dute. Aktoreak paperean ondo sartzen dira eta ez dute akatsik egiten. Nire lagunei errekomendatuko nieke. Pelikularen hasieran pixkat aspertu egin nintzen baino gero gustatu egin zait. Ez dakit ondo zer transmititu nahi zuen zuzendariak film honekin. Nire ustez amaiera irekia du. Zeukan amaiera pixkat hotza zen eta horregatik amaiera asko proposatuko nuke, esaterako protagonistak elkarrekin bukatzea.

EGUNGO MIGRAZIOAK

1-Gaur egun honako hiru migrazio-fluxu bereiz ditzakegu: gutxien garatutako herrialdeetatik herrialde garatuenara, herrialde garatuen artean eta herrialde azpigaratuen artean.
2-Iheslariak dira haien herritik ateratzen direnak honako arrazioengatik, erlijioagatik, hizkuntzagatik, ideologiagatik eta iritziagatik jazarria izateko beldur delako, edo tratu txarrak jasotzeko beldur, edota hilko duten beldur.
3-Iheslari estatutua ofiziala da. Harrera-herrialdeak mantendu egiten du eta babesa ematen dio, (pag 99)

gizakien seme-alabak

Filmaren jatorrizko titulua Children of men da eta haren zuzendaria Alfonso cuaron da.
Gidoia children of men nobelan oinarriturik dago P. D. Jamesek idatzitakoan. Filmako aktore nagusienak Clive Jwen eta Juliane Moore dira. Pelikularen propagandak honela zioen: 2027. urtea: gizateriaren azken egunak. Ez da haurrik jaio 18 urtetik hona. Baino niri ez zait normala iruditzen jaiotre tasa %0-koa izatea. Kutsadurarengaitik, gizonezkoak antzutasun kasua dute. Emakumezkoak ezin dute seme-alabarik eduki. Baina urte horretan ume bakar bat jaiotzen da. Protagonistak, umea daukan neskari laguntzen dio bidaia bat egiten. Daukan semea, giza proiektura eramateko eta arrisku asko pasa ondoren beraien helburua lortzen dute baina Theo hil egiten da, eta neskak bakarrik lortzen du giza proioektura iristea. Amaiera itxia da nere uztez. Gidoia Interesantea iruditu zait, eszenaratzea ongi, erritmoan nahikoa, aktoreen lana ona ta amaiera tristea da.

Easoko eskola

Atzo, 2009-ko martxoaren hogeita hamaik-ean ez genuen klasea eman, Donostira joan ginen trenez Easoko eskola batera. Loreak antolatu zuen aktibitate hori, teknologiako irakaslea. Baino Arantzazu ere bai etorri zen, gure tutora da. Estazioan klaseko ikasle guztiak bost euro eman genizkion Loreari trenean joateko tiketa erosteko, hamar pertsonako bonoa erosi genuen. Trena hartu genuen bederatzirak eta zortzian. Trenean sartu ginen Donostiara joateko. Hamarrak laurden gutxitan iritsi ginen gutxigorabehera. Estaziotik atera ginen eta eskolara joan ginen, pixkat urruti zegoen. Eskolara sartu ginen eta tallerrera joan ginen, beheko pisuan zegoen. Tallerrean egurrarekin lantzen zen dena eta horko irakasleak Antonio izena zuen eta oso majoa zen. Tallerrean sartzerakoan, aurrena taller guztia erakutsi zigun, makina guztiak zertarako erabiltzen diren, egurrak, toki bakoitzean zer egiten zen... Gero ezan zigun joku bat egingo genuela, laberintoa, hain zuzen ere. Egur karratu bat eman zigun laberinto bat irudikatuz. Guk egin behar genuena pasadizoak ziren. Gero limatu egin behar genuen dena eta gero plastiko transparente bat jartzeko gainean. Pieza egin genuen eta gero gure izena grabatu zigun makina batekin. Gero trena hartu genuen eta Zarautzera etorri ginen eta azkenengo klasea egin genuen.